Urny historyczne i z pól bitewnych z drugiej wojny światowej umieszczone są na froncie galerii i okalają jak żołnierski wieniec prezbiterium i nawę główną kościoła. Wszystkie urny są tego samego projektu. Zaplecze tworzy symboliczna tarcza 8 armii z krzyżem pośrodku; do niego przymocowana jest podstawa na której spoczywa urna. Pod nią umocowane są odznaki wielkich jednostek, pamiątkowe krzyże lub medale, albo orzetek legionowy ? pod urną z Rossy i Wawelu. Nad urnami umieszczone są nazwy ważniejszych miejsc walk, w których dane jednostki braly udział lub nazwy historycznych miejsc związanych z daną urną.

Odmienny wygląd ma Urna z Ziemi Świętej. Do Jerozolimskiego Krzyża umocowana jest podstawa na której spoczywa stalowa urna z wydrążeniem zawierającym kryształową ampułkę z ułamkami skały z Góry Oliwnej, Kalwarii, Drogi Krzyżowej i z Golgoty. Front ampułki okolony jest koroną cierniową z kutego żelaza.

 

 

Urna Rossa i Wawel

Urna Rossa i Wawel zawiera ziemię z wileńskiego cmentarza na Rossie i ziemię z Wawelu, gdzie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów spoczywają szczątki pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego, nietknięte przez żołnierzy niemieckiej okupacji. Serce Józefa Pilsudskiego spoczęło u stóp jego matki na cmentarzu wojskowym na Rossie w otoczeniu grobów żołnierskich. Na wielkiej płycie marmurowej wyryto napis głoszący, że tu spoczywa Matka i serce jej Syna, oraz fragment wiersza Słowackiego.

Kto, mogąc wybrać, wybrał zamiast domu Gniazdo na skale orła, niechaj umie Spać, gdy źrenice czerwone od gromu I słychać jęk szatanów w sosen szumie . . .

Urnę ufundowało Zjednoczenie Polskie w Manchester w hołdzie twórcy nowej Niepodległej Polski, Pierwszemu Marszałkowi Polski Józefowi Piłsudskiemu. Była to pierwsza urna złożona w naszym kościele 9.11.1962 r., w dzień obchodu rocznicy Odzyskania Niepodległości w roku 1918. Urnę wniosła do Kościoła wdowa po Marszałku, pani Aleksandra Piłsudska.

Urna Armii Krajowej

Po klęsce wrześniowej w 1939 roku zostaje w Polsce powołana przez Rząd i Wodza Naczelnego tajna organizacja wojskowa pod nazwą \"Służba Zwycięstwu Polski\" (SZP). Organizacja ta zostaje przemianowana później na Związek Walki Zbrojnej (ZWZ), a na początku 1942 r. Naczelny Wódz zmienia jej nazwę na Armię Krajową (AK), oddając ją pod dowództwo gen. Stefana Roweckiego. Armia Krajowa w 1944 r. liczyła w swoich szeregach około 400 tysięcy żołnierzy, którzy rekrutowali się ze wszystkich sfer i klas społecznych. Wśród żołnierzy AK były też kobiety, które służyły głównie w łączności i służbach sanitarnych. Z Armią Krajową związany był cały naród w walce z okupantem o niepodległość.

Walka Armii Krajowej obejmowała dywersję bojową, partyzantkę, sabotaż w przemyśle i komunikacji, szkolenie wojskowe, wywiad, tajną prasę, odbiór zrzutów z powietrza oraz utrzymanie łączności z Naczelnym Dowództwem na Zachodzie.

Walka z Niemcami była oczywista i jasna, natomiast w stosunku do Sowietów stawała się bardziej skomplikowana. Wprawdzie Sowiety były również w wojnie z Niemcami, ale wkroczenie ich na ziemie polskie stanowiło groźbę dla niepodległości Polski. Ofensywa sowiecka w lipcu 1944 r. dosięgła Wisły. Niemcy były w ogólnym odwrocie. W dowództwie Armii Krajowej sądzono, że Armia Czerwona bez trudności przekroczy Wisłę i opanuje teren jako bazę do zorganizowania ofensywy w głąb Niemiec.

Dowódca Armii Krajowej, gen. Bór-Komorowski, w porozumieniu z władzami cywilnymi Polski Podziemnej powziął decyzję, że Warszawa będzie odebrana Niemcom wysiłkiem żołnierza polskiego. Powstanie Warszawskie rozpoczęło się l sierpnia 1944 r. i trwało 63 dni. W pierwszych walkach oddziałom Armii Krajowej udało się opanować duże połacie miasta, niestety walka była nierówna przeciwko niemieckim czołgom, wozom pancernym, lotnictwu, artylerii i całej potężnej technice wojennej, którą dysponowali Niemcy. Oczekiwana pomoc z Zachodu i ofensywa sowiecka zawiodły. Warszawa po ciężkich i krwawych walkach skapitulowała. Powstanie Warszawskie było najmocniejszym wyrazem nieustępliwej i bezkompromisowej walki narodu polskiego o godność i prawa suwerenne Rzeczypospolitej.

Urna Armii Krajowej z ziemią ze Starówki w Warszawie ? miejsca najkrwawszych walk podczas Powstania Warszawskiego, została poświęcona i złożona w Kościele Polskim w dniu 14 sierpnia 1960 r. Urnę wniósł do kościoła jeden z byłych dowódców AK, płk K. Iranek-Osmecki. Urnę ufundowali byli żołnierze AK, Oddział Manchester, w hołdzie wszystkim poległym żołnierzom Armii Krajowej. Ziemię ze Starówki przywiózł jeden z byłych żołnierzy AK.

Urna Lotników Polskich

Urna Lotników w Kościele Miłosierdzia Bożego w Manchester zawiera ziemię z cmentarzy polskich lotników. Zawiera prochy tych, co wierni hasłu na naszym lotniczym sztandarze \"Miłość Żąda Ofiary\", walcząc za wolność naszą i waszą, życie swe Polsce złożyli.

My żyjący lotnicy, uroczyste ślubowanie ponawiamy: Macierzy naszej, Polsce, synowską miłość dochowamy. Narodowi naszemu, co zdrada i gwałtem jest dziś powalony, a duchem niepokonany, służyć wiernie będziemy.Bohaterska epopea Polskich Sił Powietrznych, czyny bojowe pilotów w kampanii wrześniowej 1939 r., francuskiej 1940 r., w historycznej Bitwie o Wielką Brytanię i na wielu innych frontach walki, walnie przyczyniły się do powalenia wrażego reżimu hitlerowskiego, niosącego niewolę i zagładę narodów Europy.Myśl dodania skrzydeł człowiekowi zaczęła w Polsce kiełkować już w XVIII wieku w Warszawie. Pierwsze próby latania zapoczątkował Czesław Tański, konstruktor samolotu o napędzie skręconą gumą. W 1909 r. w Warszawie, Lwowie i Krakowie powstały Koła Awiatów. Jesienią 1918 r. pękać zaczęły więzy okupantów.W Legionach Piłsudskiego rozpoczęto szkolenie lotników w szkołach austriackich i w Warszawie. Powraca z Francji \"Błękitna Armia\" gen. Hallera z siedmioma kompletnymi eskadrami i szkołą pilotażu.O włożonym wysiłku świadczy następujący epizod: lotnisko lwowskie zdobyto nocą 5.11.1918 r. i już w godzinach popołudniowych ukazał się pierwszy polski samolot lecący na zadanie bojowe.W odrodzonym państwie polskim zapada historyczna decyzja. W 1920 r. powołano Departament Żeglugi Powietrznej, jako część polskich sił zbrojnych.Rok 1925/26 jest przełomowym, gdyż nie tylko ukończono organizację 6 pułków lotniczych, ale dano również podstawę do rozbudowy przemysłu lotniczego i szkolenia personelu latającego.
Wojna 1939 r. pokazała ofiarnego ducha i wysoki poziom wyszkolenia lotnika polskiego. Mimo ogromnej dysproporcji sił (na każdy polski samolot Niemcy dysponowali dziesięcioma bardziej nowoczesnymi) polscy piloci zniszczyli 250 samolotów niemieckich.Podczas krótkiej kampanii francuskiej polscy piloci zniszczyli 50 samolotów niemieckich. Następnym etapem na szlaku bojowym lotnika polskiego jest Anglia. Tu po krótkim przeszkoleniu, a raczej zapoznaniu się z nowoczesnym sprzętem, powstało 16 dywizjonów Lotnictwa Polskiego. Doskonałe przedwojenne wyszkolenie pilotów polskich wyraziło się w rekordowych osiągnięciach bojowych przy stosunkowo znacznie mniejszych stratach własnych. Według oceny angielskiej, w krytycznych chwilach Bitwy o Wielką Brytanię wkład pilotów polskich (co ósmy pilot był Polakiem) ocalił Anglię przed inwazję niemiecka.Ogółem Polacy w Anglii zniszczyli 890 samolotów niemieckich, a pilot Antoni Głowacki w jednym dniu zestrzelił 5 samolotów.Również polskie dywizjony bombowe dawały o sobie znać. Miasta niemieckie płonęły i waliły się w gruzy, a z nimi zapędy hitlerowskiego reżimu.My, polscy lotnicy, zrzeszeni w Stowarzyszeniu Lotników Polskich, spuściznę wyrosła z krwi naszych poległych i naszego trudu młodemu pokoleniu przekazujemy.Taka jest historia Urny Lotników.

Urna Arnhem-Driel Brygady Spadochronowej

Pomyślnych wiatrów życz żeglarzom, A nam o ciszę proś, by byt pomyślny lot. Nie sprzyja wiatr spadochroniarzom, Ani też burzy piorunowy grzmot (A. Kalinowski)Pierwsza w dziejach historii Polski jednostka wojsk spadochronowych powstała dnia 23 września 1941 r., pod dowództwem gen. Stanisława Sosabowskiego. W szeregi Brygady Spadochronowej ochotniczo wstępowali żołnierze z poszczególnych oddziałów oraz rodacy z różnych krajów. Po wstępnym przeszkoleniu i intensywnych ćwiczeniach w Szkocji, Brygada została wysłana do Ringway, Manchester, na skoki z balonu i samolotu.15 czerwca 1944 r. w Cupar, w obecności prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, odbyła się uroczystość wręczenia sztandaru, daru kobiet walczącej Warszawy, poświęconego w kościele Panien Kanoniczek w 1942 r. Do sztandaru dołączony był list Matek Chrzestnych jako akt jego nadania; \"Warszawa ? Spadochroniarzom. Przesyłamy Warn chorągiew, pod która będziecie zwyciężać\".W sierpniu 1944 r. wybucha Powstanie Warszawskie, Brygada wyszkolona i odpowiednio uzbrojona, pod hasłem \"Najkrótsza droga\", niecierpliwie oczekuje na rozkaz desantu powietrznego na oblężona stolicę.Pod koniec września 1944 r. Brygada, w składzie Pierwszej Brytyjskiej Dywizji Powietrznej, wzięła udział w największej operacji bojowej, tzw. \"Market Garden\", desancie w rejonie Arnhem-Driel w Holandii. 8 maja 1945 roku Brygada weszła w skład Brytyjskiej Armii Okupacyjnej Renu, gdzie pozostała do maja 1947 r.Szkoła w Driel, zniszczona podczas akcji bojowej, została odbudowana i oddana do użytku pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. W dowód wdzięczności wobec żołnierza polskiego za poniesione ofiary życia w obronie wolności, mieszkańcy Driel swoja ofiarnością przyczynili się do budowy pomnika \"W jedności siła\", umieszczając Syrenkę Warszawską oraz Surge Polonia. Staraniem byłych spadochroniarzy, w pierwszych latach po wojnie odsłonięte Pomnik Spadochroniarzy na Powązkach.Dla upamiętnienia poległych i zmarłych kolegów z Brygady, w naszym kościele parafialnym została umieszczona Urna Polskich Spadochroniarzy, zawierająca ziemię z pobojowisk Driel i Oosterbeek. W Air and Space Museum w Manchester jest umieszczona historia Brygady, wraz ze zdjęciami z życia i wyszkolenia byłych spadochniarzy.Dziś Rodzina Spadochronowa utrzymuje tradycje Brygady, prowadząc pracę opiekuńczą, kulturalną, narodową i towarzyską.

Urna Monte Cassino 2 Korpusu

Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w czerwcu 1941 r. została podpisana w lipcu tego roku w Londynie umowa polsko-sowiecka, która między innymi przewidywała utworzenie Armii Polskiej w ZSRR. Armia ta została zorganizowana z obywateli polskich uwięzionych w łagrach, więzieniach i miejscach zsyłki w głębi imperium sowieckiego, oraz jeńców wojennych kampanii wrześniowej 1939 r., którzy po dwuletniej katordze znajdowali się u skraju wyczerpania fizycznego. Na dowódcę tej armii nędzarzy wyrwanych zagładzie gen. Sikorski wyznaczył gen. Andersa, także uwolnionego z więzienia sowieckiego.Wobec poważnego braku żywności i uzbrojenia oraz chorób (tyfus i malaria), które dziesiątkowały nowo powstałą armię, około 76.000 żołnierzy zostało ewakuowanych za zgodą Stalina na Środkowy Wschód, w dwóch fazach. W pierwszej fazie, w marcu 1942 r., około 31.000 żołnierzy i ponad 12.000 osób cywilnych i junaków zostało przewiezionych do Palestyny i użytych do rozwinięcia do stopnia dywizji, powracającej w tym czasie do Palestyny ze swych walk na Pustyni Zachodniej, Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. W drugiej fazie ewakuowano do Iraku w sierpniu 1942 r. około 30.000 osób cywilnych i 45.000 żołnierzy, których użyto do sformowania 5 Kresowej Dywizji Piechoty, Brygady Pancernej, 7-pułkowej Grupy Artylerii oraz zapasowej 7 Dywizji Piechoty. Oddziały te wraz z istniejącą już 3 Dywizją Strzelców Karpackich tworzyły 2 Korpus dowodzony przez gen. Władysława Andersa.2 Korpus spędził zimę 1942/43 r. w Iraku na granicy z Turcją, gdzie przeznaczony był do obrony pól naftowych zagrożonych przez ofensywę niemiecką na Kaukazie, a następnie przeszedł dodatkowe przeszkolenie w walkach wysokogórskich w Libanie. W ciągu grudnia 1943 i stycznia 1944 r. został przesunięty do Egiptu, a stamtąd przetransportowany przez Morze Śródziemne na front włoski, gdzie w końcu stycznia 1944 r. wszedł w skład słynnej z walk pustynnych 8 Armii Brytyjskiej.Szlak bojowy głównych oddziałów 2 Korpusu, tj. 3 Dywizji Strzelców Karpackich i 5 Kresowej Dywizji Piechoty, jest podany w opisie ich Urn, niemniej jednak należy wymienić cztery główne bitwy stoczone przez 2 Korpus w czasie kampanii włoskiej.Największą i najważniejszą z punktu strategicznego bitwą stoczoną przez 2 Korpus była niewątpliwie bitwa o Monte Cassino. Trzy kolejne natarcia dywizji amerykańskich, brytyjskich, francuskich, nowozelandzkiej i hinduskiej, nie zdołały opanować silnie ufortyfikowanych wzgórz otaczających klasztor Monte Cassino i panujących nad doliną rzeki Liri, wzdłuż której wiodła droga do Rzymu.Dwadzieścia dwa dni walk pod Cassino oraz 7 krwawych dni natarcia 2 Korpusu zakończyło się zatknięciem 18 maja 1944 r. na ruinach opactwa przez żołnierzy 3 Dywizji Strzelców Karpackich biało-czerwonej flagi obwieszczającej światu zwycięstwo oręża polskiego i otwarcie drogi do Rzymu dla wojsk alianckich. Zwycięstwo było okupione stratą 281 oficerów i 3.503 szeregowych zabitych i rannych. Wśród licznych depesz gratulacyjnych otrzymanych przez Dowódcę 2 Korpusu gen. Władysława Andersa były depesze od prezydenta RP Władysława Raczkiewicza, Naczelnego Wodza gen. Kazimierza Sosnkowskiego, Szefa Sztabu Wojsk Imperialnych sir Altana Brooke\'a, dowódców wojsk amerykańskich, nowozelandzkich, kanadyjskich i francuskich, ale najbardziej charakterystyczne były wypowiedzi generała H. Alexan-dra, dowódcy wojsk Sprzymierzonych we Włoszech, oraz gen. O. Leese, dowódcy 8 Armii Brytyjskiej, których dywizje w poprzednich natarciach na tym samym odcinku frontu poniosły ciężkie straty nie otwierając jednak drogi do Rzymu. Oto wyjątki z ich listów: \"...szczególne słowa pochwały i gratulacji generałowi Andersowi z powodu wspaniałych wartości bojowych, zawziętości i zaciętości wykazanych przez polskie oddziały w zdobyciu twierdzy, którą Niemcy uważali za nie do zdobycia. Jest to dzień chwały dla Polski. Oddaję honory Polskiemu Sztandarowi, powiewającemu dumnie z klasztoru-twierdzy\" i: \"Pragnąłbym bardzo przesłać Panu i całemu Polskiemu Korpusowi wyrazy osobistego uznania za wspaniałe rezultaty osiągnięte w obecnej bitwie, a w szczególności za zdobycie Góry Klasztornej. Pewien jestem, że ten pamiątkowy czyn przejdzie do historii jako wspaniałe osiągnięcie oręża polskiego, a w naszej historii wojskowej na pewno będzie zaliczony do wybitnych sukcesów 8 Armii.\"Po krótkim wypoczynku 2 Korpus odchodzi na prawe skrzydło 8 Armii z zadaniem wypychania oddziałów niemieckich wzdłuż wybrzeża adriatyckiego, zdobycia nowoczesnego portu Ankona oraz przełamania obronnej Linii Gotów. W ciągłych i ciężkich walkach rozpoczętych już w pierwszych dniach czerwca, 2 Korpus osiąga przedpola Ankony, którą wspaniałym manewrem oskrzydlającym zdobywa 18 lipca, a następnie przełamuje opór niemiecki na rzekach Esina, Misa, Cesano i Metauro, a 2 września przebija Linię Gotów między Cattolica i Pesaro i otwiera Kanadyjskiemu Korpusowi Pancernemu drogę na nizinę emiliańską.Po miesięcznym dobrze zasłużonym odpoczynku 2 Korpus przechodzi w październiku na odcinek w Apeninach Północnych, gdzie w nadzwyczajnie trudnych warunkach terenowych wypiera Niemców z szeregu silnie bronionych wzgórz i przez to umożliwia 5 Korpusowi Brytyjskiemu zdobycie miast Forli i Faenza, będących ważnymi węzłami komunikacyjnymi w północnych Włoszech. Z początkiem grudnia 2 Korpus osiąga rzekę Senio i zaprzestaje działań ofensywnych na okres zimy.Na wiosnę, dnia 9 kwietnia 1945 r., 2 Korpus rozpoczął ofensywę na Bolonię. Żołnierze Korpusu z ciężkim sercem, bo zdrada Polski przez Amerykę i Anglię w Jałcie była im już znana, wypełnili swój obowiązek żołnierski do końca i przełamali linie obronne przygotowane przez Niemców wzdłuż rzek Senio, Santerno, Sillaro, Gaiano i Idice, bronione z fanatyzmem przez niemieckie dwie dywizje spadochronowe 1 dywizję pancerną, a 21 kwietnia zdobyli Bolonię. Wkrótce potem, 28 kwietnia, armia niemiecka we Włoszech skapitulowała.Kampania włoska 2 Korpusu trwała 15 miesięcy, na szlaku walk o długości ponad 400 km. 2 Korpus zniszczył całkowicie 5 dywizji niemieckiego Wehrmachtu. Straty własne 2 Korpusu wyniosły 2.197 poległych (w tym 174 oficerów), 8.737 rannych (w tym 614 oficerów), 264 zaginionych (w tym 9 oficerów) - łącznie 11.198 żołnierzy.Urna 2 Korpusu została ufundowana przez miejscowe Koło Kombatantów i zawiera ziemię z Polskiego Cmentarza Wojennego na Monte Cassino. Urna została wniesiona i umieszczona w kościele przez gen. Władysława Andersa, dowódcę 2 Korpusu.

Urna Falaise-Gand i Breda-Wilhelmshaven l. Dywizji Pancernej

W kościele polskim pod wezwaniem Miłosierdzia Boże go w Manchester znajduje się Urna z ziemią z pobojowisk l. Dywizji Pancernej w 2. Wojnie Światowej. Ufundowana przez Koło l. Dywizji Pańć. w Manchester i ofiarowana jako symbol czci i pamięci wobec poległych kolegów. Historia Dywizji sięga 1937 r., kiedy po przeorganizowaniu kawalerii polskiej uformowano 11 Brygad Kawalerii i 2 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. Dowództwo nowo powstałej 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej objął w 1938 r. płk dypl. Stanisław Maczek.Już w pierwszych dniach wojny z Niemcami w 1939 r. Brygada, wcielona do armii \"Kraków\", stoczyła zaciekle walki pod Jordanowem, Białą, Bochnią i Myślenicami. Po przegrupowaniu weszła do armii \"Karpaty\" i nadal prowadziła akcje bojowe pod Rzeszowem, Łańcutem i Lwowem zadając wrogowi ciężkie straty.17 września 1939 r., na skutek paktu niemiecko-sowieckiego, wojska sowieckie przekroczyły granice Polski. Wobec zaistniałej sytuacji, na rozkaz Naczelnego Wodza PSZ Brygada przekroczyła w pełnym uzbrojeniu granice Węgier, gdzie została internowana. Wkrótce jednak większość żołnierzy przedostała się do Francji, aby dalej kontynuować walkę z wrogiem. W 1940 r. nowo utworzona 10. Brygada Kawalerii Pancernej wzięła udział w tragicznej kampanii francuskiej na odcinku Champaubert, Montgivroux i Montbart. Kapitulacja Francji zmusiła wojska polskie do przejścia przez okupowane tereny francuskie, aby okrężną drogą, przez Hiszpanię i północną Afrykę, dotrzeć do Szkocji.W Szkocji wojsko polskie przeszło gruntowne przeszkolenie oraz reorganizację. W 1942 r. na zrębie dawnej 10. Brygady, w połączeniu z nowymi ochotnikami, powstała l. Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. St. Mączka.W lipcu 1944 r. nastąpiła inwazja wojsk alianckich na Europę, l. Dyw. Pancerna wcielona do 2 Korpusu Kanadyjskiego wylądowała pod Caen w Normandii prosto w ogień bitewny. Pod Falaise w decydującej i najcięższej bitwie w Europie zachodniej polskiej dywizji przypadło trudne zadanie zamknięcia odwrotu wojskom nieprzyjacielskim. Bitwa trwała od 8 do 22 sierpnia. W akcji zginęło 1.289 żołnierzy polskich na 16.000 walczących. W dalszej fazie walk Dywizja przeprowadziła trudna operację zdobycia wzgórz strategicznych Mont Ormel. Od kształtu wzgórza 262 nazwano je akcję \"Maczugi\". W pościgu za nieprzyjacielem, walcząc nieustannie, Dywizja przekroczyła granice Belgii i uwolniła miasta Ypres, Roulers, Gandawę oraz St. Nicolas. W dalszej fazie przekroczyła granice Holandii staczając krwawe walki o Axel, Bredę i Moerdijk. Następnym etapem było przekroczenie Mozy i Renu.Wkraczając do Niemiec w 1945 r. wojska polskie wyzwoliły wiele obozów koncentracyjnych i jenieckich. Pamiętnym dniem był 12 kwietnia ? oswobodzenie 1.728 kobiet-żołnierzy AK z Powstania Warszawskiego z obozu Oberlangen. Z 4 na 5 maja zajęto pozycje do natarcia na port wojenny Wilhelmshaven. W dniu 6 maja o godz. 8 rano podpisano bezwzględną kapitulację Niemiec.

Urna Samodzielnej Brygady Podhalanskiej

Pierwszym oddziałem lądowym Wojska Polskiego po Armii Krajowej, który rozpoczął ponownie walkę z Niemcami po wrześniu 1939 r., była Brygada Strzelców Podhalańskich wchodząca w skład Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego wysłanego na pomoc napadniętej przez Niemców Norwegii w kwietniu 1940 r.Brygada Strzelców Podhalańskich została sformowana we Francji pod koniec 1939 r. Trzon jej stanowili emigranci ? Polacy z Francji, Belgii i Luksemburga zasileni przez żołnierzy z Polski, którzy przez Rumunię i Węgry przedostali się do Francji. W Norwegii Brygada ląduje w rejonie portu Narwik w Północnej Norwegii. W bitwie o ten tak ważny port, 27 i 28 maja 1940 r., po ciężkich walkach, Brygada zdobyła umocnione pozycje niemieckie na wzgórzach dominujących nad portem, a następnie wykonała bardzo skuteczny manewr oskrzydlający, który doprowadził do upadku Narwiku i zajęcia go przez oddziały norweskie. W walkach tych Brygada straciła 97 zabitych, pochowanych na cmentarzach koło Narwiku: Skole-Haakyik (71), Ankenes (3), Tonstat (2), Frondenes (l), Wzgórze 844 (l), oraz 189 rannych i 28 zaginionych. Tymczasem w ostatnich dniach maja ewakuowały się z Francji przez Dunkierkę otoczone i rozbite wojska Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego, a na zagrożone fronty we Francji ściągano wszelkie możliwe posiłki. Walki w Norwegii zostały więc przerwane, a Brygada wraz z innymi oddziałami francuskimi została ewakuowana do Francji, gdzie natychmiast odeszła na front. W czasie ciężkich walk osłonowych Brygada otrzymała rozkaz wycofania się do południowej Francji. Rozkaz ten niestety nie mógł być wykonany, bo szybko posuwające się oddziały niemieckie zaskoczyły Brygadę koło Combourg i odcięły jej odwrót. Jednakże część żołnierzy wraz ze sztandarem Brygady zdołała przedrzeć się przez linie niemieckie do południowej Francji, a następnie, pod koniec czerwca ? do Anglii, gdzie utworzyła już tylko Batalion Strzelców Podhalańskich. Batalion ten został następnie przydzielony do nowo tworzącej się l Dywizji Pancernej.Urna zawiera ziemię z cmentarzy Narwiku, gdzie są pochowani polegli Brygady, i została umieszczona w kościele przez generała Bohusza-Szyszkę, dowódcę Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich przez cały czas jej istnienia.8. Urna l. Dywizji Grenadierówl Dywizja Grenadierów była pierwsza jednostką wojska polskiego sformowaną w 1939 r. w obozie Coetquidan we Francji, nim jeszcze umilkły ostatnie strzały kampanii wrześniowej. Dywizja składała się głównie z polskich emigrantów, którzy osiedlili się we Francji w okresie między pierwszą i drugą wojną światową. Oficerowie i starsi podoficerowie przybyli do Dywizji z Polski przez różne \"zielone\" granice przez Węgry, Rumunię i kraje skandynawskie.Dywizja wyruszyła na front pod dowództwem gen. B. Ducha w ostatnich dniach maja 1940 r. i została zaangażowana w obronie lotaryńskiego odcinka Linii Maginota, a następnie w składzie 20 Korpusu Francuskiego w krwawych walkach opóźniających w czasie ogólnego odwrotu zarządzonego przez dowództwo francuskie. W bitwach pod Dieuze, na kanale Marna-Ren pod Lagar-de, a następnie w rejonie Bacarrat straty Dywizji wyniosły ponad 5.000 ludzi. Wobec całkowitego załamania się oporu Francuzów, Dywizja została, stosownie do rozkazu Naczelnego Wodza, rozwiązana przez jej dowódcę. Część żołnierzy dostała się do niewoli niemieckiej lub przeszła na internowanie do Szwajcarii, a część przez południową Francję przedostała się do Anglii, by dalej kontynuować walkę z Niemcami w oddziałach generała Mączka lub 2 Korpusu.Urna została ufundowana przez Koło Karpatczyków 3 DSK w Manchester jako dar żołnierski złożony gen. Duchowi, dowódcy l. Dywizji Grenadierów we Francji, a później bojowego dowódcy 3. Dywizji Strzelców Karpackich we Włoszech. Urna zawiera ziemię z pola walki Dywizji i z cmentarzy grenadierskich w Lagarde i Dieuze. Została poświęcona i umieszczona w kościele w dniu 5 października 1975 r. Ojcami chrzestnymi byli gen. B. Duch, mjr A. Kapis i por. C. Kłyszejko.

Urna Tobruk-Gazala-Bardia Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich (SBSK)

SBSK powstała 2 kwietnia 1940 r. w Homs w Syrii, w ramach francuskiej Armii Lewantu. Do Brygady wstępowali wyłącznie ochotnicy, którzy przedarli się do Syrii z okupowanej Polski, obozów internowanych na Węgrzech i w Rumunii oraz z obozów jenieckich w Niemczech i z okupowanej Francji. Później dołączyli do Brygady również Polacy z innych krajów, nawet z dalekiej Mandżurii.Po upadku Francji w końcu czerwca 1940 r., SBSK przechodzi do Palestyny pod dowództwo brytyjskie, gdzie po reorganizacji i przeszkoleniu zajmuje pozycje obronne w Marsa-Matruh na Pustyni Zachodniej, a następnie od sierpnia do grudnia 1941 r. wstawia się w bohaterskiej obronie oblężonego przez niemiecko-włoskie siły Tobruku, aż do jego oswobodzenia przez ofensywę wojsk alianckich. Po wyjściu z Tobruku Brygada bierze udział w pościgu za nieprzyjacielem, w czasie którego brawurowa szarża zdobywa Gazalę i otwiera drogę aliantom do Trypolitanii. Po krótkim okresie odwrotu wojska niemiecko-włoskie przechodzą do kontrofensywy, którą powstrzymują: Brygada Wolnych Francuzów i Brygada Karpacka na pozycji Gazala, którą wzmocniła i bohatersko broniła. W połowie marca 1942 r. Brygada Karpacka po 7 miesiącach ciężkich walk w pustyni libijskiej jest odwołana z linii frontu i śpieszy na spotkanie żołnierzy wydartych śmierci i głodowi z Rosji sowieckiej. W dniu 3 maja 1942 r. z udziałem żołnierzy z Sowietów zostaje przeorganizowana w 3 Dywizję Strzelców Karpackich. Straty bojowe Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich wyniosły 635 ludzi.Wysoki odsetek inteligencji w Brygadzie przyczynił się do zrodzenia nowego stylu wojskowego, polegającego na dyscyplinie wewnętrznej, poczuciu jednakowej odpowiedzialności i właściwie pojętym koleżeństwie. Ten nowy styl wojskowy nie tylko utrzymał się w czasie walk Brygady na pustyni libijskiej, ale został również przekazany później, w r. 1942, Dywizji Karpackiej.Urna zawiera ziemię z polskiego cmentarza wojennego w Tobruku i została umieszczona w kościele przez gen. Stanisława Kopańskiego, bojowego dowódcę Brygady.

Urna Marynarki Wojennej i Handlowej

Rozkazem Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego, w dniu 28 listopada 1918 r. została utworzona Polska Marynarka Wojenna w 291 rocznicę bitwy pod Oliwa. Nieduży skrawek dostępu do morza nie posiadał portu. Gdańsk na podstawie traktatu wersalskiego pozostał \"Wolnym Miastem\". Akt zaślubin Polski z morzem odbył się 10 lutego 1920 r. Wkrótce potem Polska przystąpiła do budowy własnego portu i 29 kwietnia 1923 r. poświęcony został nowy port Gdynia i Marynarka Wojenna otrzymała nową bazę.Początkowy stan floty składał się z 2 kanonierek zakupionych w Finlandii: \"Komendant Piłsudski\" i \"Generał Haller\", 6 torpedowców z podziału floty niemieckiej: \"Kaszub\", \"Mazur\", \"Krakowiak\", \"Kujawiak\", \"Śląsk\" i \"Góral\", przemianowany później na \"Podhalanina\", oraz okręt hydrograficzny \"Pomorzanin\". W dniu l września 1939 r. flota nasza posiadała 4 kontrtorpedowce: \"Błyskawica\", \"Grom\", \"Wicher\" i \"Burza\", 5 okrętów podwodnych: \"Orzeł\", \"Ryś\", \"Sęp\", \"Wilk\" i \"Żbik\", l stawiacza min \"Gryf\" i 6 minowców oraz żaglowiec szkolny \"Iskra\". Podczas 2 wojny światowej Polska Marynarka Wojenna walczyła w kraju i na wszystkich morzach świata.Westerplatte i Gdynia-Oksywie walczą do 19 września, a Hel aż do 2 października 1939 r. 30 sierpnia 1939 r. dywizjon kontrtorpedowców w składzie ORP \"Błyskawica\", ORP \"Grom\" i ORP \"Burza\", wraz z okrętami podwodnymi \"Wilk\" i \"Orzeł\", przedziera się do Anglii z małego \"zalążka\" okrętów. Na Zachodzie powstaje dość pokaźna flota: 2 krążowniki, 9 kontrtorpedowców, 5 okrętów podwodnych i 7 ścigaczy. Okręty nasze były pod Narwikiem, Dunkierką, na wodach arktycznych na Lofotach, brały udział w bitwie o Atlantyk i pościgu za \"Bismarckiem\". Brały udział w zajęciu Azorów, Afryki Północnej, Sycylii, Włoch, Dodekanezu i Normandii. Okręty podwodne zapisały swą chlubną kartę bojową w dwóch kampaniach na Morzu Śródziemnym.Podczas tych działań okręty nasze zniszczyły 6 okrętów nawodnych i uszkodziły 9, zatopiły 2 okręty podwodne, prawdopodobnie 3, i uszkodziły 8 oraz zatopiły statki handlowe o łącznym tonażu 70.000 ton. Straty w czasie wojny są ciężkie. W 1940 r. tonie pod Narwikiem ORP \"Grom\", a okręt podwodny \"Orzeł\" z całą załogą ginie na patrolu na wodach Skagerraku. W 1942 r. ginie na morzu Arktycznym okręt podwodny \"Jastrząb\" a ORP \"Kujawiak\" u wejścia do Malty. ORP \"Orkan\" tonie storpedowany na Atlantyku w 1943 r., krążownik \"Dragon\" tonie storpedowany przy lądowaniu w Normandii w 1944 r. Mimo tych strat wojnę zakończyliśmy ze stanem: l krążownik, 6 kontrtorpedowców, 3 okręty podwodne i 7 ścigaczy. Należy pamiętać, że przy boku Polskiej Marynarki Wojennej brała czynny udział nasza dzielna Marynarka Handlowa. Jej straty na Zachodzie ? 17 statków, w tym m.s. \"Piłsudski\" i m.s. \"Chrobry\", i 5 statków na Bałtyku. Pamiątkowa Urna z ziemią z pobojowisk na Oksywiu i Westerplatte została złożona w polskim kościele Miłosierdzia Bożego w dniu Święta Marynarki Wojennej w lutym 1968 r.Przed uroczysta mszą św. za poległych i zmarłych oficerów i marynarzy Marynarki Wojennej i Handlowej, proboszcz parafii ks. prał. Jan Bas poświęcił Urnę i wręczył ja inicjatorowi uroczystości, kpt. mar. woj. inż. T. Lesiszowi, następnie Urnę odebrał wice-prezes Koła, bosman J. Podbylski, i umocował ja na podstawie. Grudki ziemi z Oksywia i Westerplatte zostały przywiezione przez jednego z kolegów. Urna Marynarki Wojennej i Handlowej pozostanie trwała pamiątka dla przyszłych pokoleń, a jednocześnie symbolem hołdu składanego poległym bohaterskim marynarzom, którzy obok polskiego żołnierza walczyli i ginęli na wszystkich morzach świata i na lądzie o wolność Ojczyzny i polskie morze.W niedzielę 8 lutego 1970 r. odbyła się podniosła uroczystość wręczenia Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej biskupowi Tomaszowi Hollandowi. Uroczystość była zorganizowana przez lokalne Koło Stowarzyszenia Mar. Woj. i Handl. i wzięło w niej udział całe społeczeństwo Manchesteru. Początek tego wydarzenia sięga daty 30 lipca 1944 r. u brzegów Normandii, kiedy polski krążownik ORP \"Dragon\" został trafiony \"żywą torpedą\". Ksiądz biskup Holland, ówczesny kapelan Royal Navy, przybył na okręt, ażeby udzielić ostatniej posługi poległym i rannym marynarzom. W mesie oficerskiej wisiał obraz Matki Boskiej Częstochowskiej i w dowód wdzięczności został ofiarowany przez dowódcę kapelanowi T. Hollandowi. Niestety, kiedy ks. kapelan opuszczał okręt, obrazu już nie było, zginął w zamieszaniu bitewnym. W 22 lata później, podczas obchodu Tysiąclecia Chrztu Polski, wspomniał o tym wydarzeniu byłemu oficerowi art. ORP \"Dragon\", T. Lesiszowi. Polska Marynarka Wojenna obietnicy swojej dotrzymała: biskup T. Holland obraz od przeora z Jasnej Góry otrzymał.

Urna 3. Dywizji Strzelców Karpackich

W dniu 3 maja 1942 r. w Palestynie następuje połączenie Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich z żołnierzami wydartymi śmierci i głodowi w Rosji Sowieckiej. W dniu tym, rozkazem Naczelnego Wodza, zostaje utworzona 3. Dywizja Strzelców Karpackich biorąca na własność sztandar, sławę i legendę Brygady.W grudniu 1943 r. 3 DSK ląduje we Włoszech i obejmuje odcinek frontu nad rzeką Sangro, zaś w kwietniu obsadza wzgórza Monte Cassino. W ramach generalnej ofensywy wojsk sprzymierzonych rozpoczętej w nocy z 11 na 12 maja 1944 r., 3 DSK w składzie 2 Korpusu Polskiego atakuje kompleks umocnionych wzgórz, tzw. Linii Gustawa, zamykających drogę do Rzymu. Po siedmiu dniach i nocach morderczych walk Dywizja zdobywa dominujące wzgórze 395, a na ruinach klasztoru Monte Cassino zatyka polską flagę.Następnie Dywizja jest skierowana do pościgu za nieprzyjacielem nad Adriatykiem, podczas którego stacza ciężkie walki nad rzeką Chienti oraz o Loreto, Osimo, Ankonę, Santa Lucia, Scapezzano, Metauro, Cesano i Linię Gotów.Po utknięciu 5 Armii Amerykańskiej w Apeninach, dowództwo frontu kieruje 3 DSK do przebicia się przez góry, w celu uderzenia w serce niemieckiej obrony. Dywizja zadanie to wykonuje po stoczeniu krwawych bitew w bardzo trudnych warunkach terenowych pod Chodią, Monte Trebio, Monte Lechia, Monte Fortino, Brisighella i Faenza. W wielkiej ofensywie wiosennej rozpoczętej 9 kwietnia 1945 r. 3 DSK, wzmocniona nowo utworzoną 3 Brygadą, przełamuje front na rzece Senio i Santerno i kończy swój bojowy marsz zajmując po krwawych walkach Imolę i Bolonię. Straty bojowe 3 Dywizji Strzelców Karpackich wyniosły 4.577 ludzi.Urna zawiera ziemię z pól bitew Dywizji oraz cmentarzy wojennych 2 Korpusu Polskiego pod Monte Cassino, w Loreto i Bolonii. Została ufundowana z inicjatywy Koła Karpatczyków w Manchester przez Karpatczyków ? żołnierzy Dywizji w Anglii, USA, Kanady i Australii; poświęcona i umieszczona w kościele w dniu 15 maja 1977 r. Ojcowie chrzestni: gen. B. Duch, dowódca Dywizji, ppłk W. Maciejczyk, prezes Zarządu Głównego Związku Karpatczyków 3 DSK, i por. C. Kłyszejko, prezes Koła Karpatczyków 3 DSK w Manchester.

Urna 5. Kresowej Dywizji Piechoty

Urnę 5. Kresowej Dywizji Piechoty ufundowali byli żołnierze Dywizji, przy współudziale Kół Oddziałowych Dywizji i polskiego społeczeństwa w Manchester.5 KDP została zorganizowana w rejonie Khanaquin w Iraku przez połączenie 5 Wileńskiej Brygady Piechoty utworzonej z oddziałów 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty, powstałej w Tatiszczewie w Sowietach, i 6 Lwowskiej Brygady Piechoty utworzonej z oddziałów 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, powstałej w Tockoje.Uroczystość poświęcenia i umieszczenia urny w kościele polskim pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego odbyła się w dniu 13.11.1977 r. po odprawieniu mszy św. przez ks. prób. Z. Jędrzejczaka w intencji byłych żołnierzy Dywizji.Wniesienia urny do kościoła dokonał gen. Klemens Rudnicki w asyście pani Zofii Sulik-Żaba, płka T. Wirtha, płka Ludwika Kordasa, płka Leona Gnatowskiego, kpt. Mintowt-Czyża, kpt. J. Smolskiego i miejscowych przedstawicieli 5 KDP. Ziemia w urnie, pochodząca z pobojowisk kampanii włoskiej, została wzięta z urny 15 Wileńskiego Baonu Strzelców (\"Wilków\"), przechowywanej w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, za zgodą Prezesa Koła 15 LBS oraz komisyjnie, w obecności rtm. R. Dembińskiego, kustosza Muzeum, i prezesa Koła 15 WBS, kpt. Mintowt-Czyża, po czym protokół i ziemia zostały przekazane przewodniczącemu Komitetu w Manchesterze. Komitet uroczystości umieszczenia Urny składał się z przewodniczącego inż. J. Żaby, wiceprzewodniczącego mjra dypl. B. Olecha, skarbnika B. Zasłony i sekretarza por. L. Pyźniuka.

Urna z Ziemi Świetej

Urna z ułomkami skał z Góry Oliwnej, Góry Kalwarii, Drogi Krzyżowej i z Golgoty zostala złożona w kościele polskim Miłosierdzia Bożego w dniu święta Niepodległości 9.11.1980 r. Ułomki skał z Ziemi Świętej przywiozła pielgrzymka zorganizowana przez lokalne Koło SPK im. gen. K. Sosnkowskiego, była ona dziękczynieniem Bogu za uwolnienie ponad stutysięcznej rzeszy byłych żołnierzy i ich rodzin z przeszło półtora miliona Polaków wysiedlonych do Rosji Sowieckiej, którzy przeszli przez Ziemię Święta w 1942r. Ta pielgrzymka jest upamiętniona tablica wmurowaną na dziedzińcu piłatowej kwatery z napisem ? Armia Polska na Wschodzie w hołdzie Chrystusowi Królowi 1943\".Urna wykonana ze stali posiada wydrążenie, w którym umieszczona jest kryształowa ampułka, zawierająca ułomki z Ziemi Świętej. Urna spoczywa na podstawie przymocowanej do Jerozolimskiego Krzyża, który tworzy tło całej kompozycji. Front ampułki otacza korona cierniowa z kutego żelaza. Urna z Ziemi Świętej zamyka wieniec dwunastu Urn oraz Urny Katyńskiej i Urny Oświęcimskiej, złożonych w naszym kościele, które jeden z księży zwiedzających nasz kościół nazwał \"Stacjami drogi krzyżowej żołnierza polskiego 

 Loading...